Dit hotel had echt de hardste matrassen tot nu toe en het was het vieste hotel. Vieze lakens, brrr. De lakenzakken had ik achter gelaten in Hanoi, omdat ik ff vergeten was dat we die nog nodig hadden. Dus niet nadenken, maar liggen en niet te veel bewegen. De dubbele deken verzachte enigszins de hardheid van het matras. We lagen al vroeg op stok want er was helemaal niets te doen, beetje lezen, filmpje kijken. Achteraf best nog redelijk geslapen. Erwin uiteraard als een roosje.

Vroeg op pad naar het Ba Be meer. Na 5 minuten stonden we al stil. Er werd hard aan de weg gewerkt en dat gebeurt anders dan dat wij gewend zijn. En dat er dan aan beide zijden auto’s staan, maakt de harde werkers niets uit. De brommers laveren er gewoon tussendoor, die maakt het niets uit. Dus gewoon wachten totdat ze een seintje geven en dan het gewalste kiezeldek op. Na 10 minuten stonden we weer stil. Zoals ik al eerder schreef zijn ze de wegen aan het opkrikken. Er zijn geen randen dus na verloop van tijd brokkelt de weg aan de zijkant gewoon weer af. We hebben zo 6 stops gehad in nog geen uur tijd. Op een gegeven moment was er niet goed genoeg gewalst en zaten we vast in de kiezels. Weer naar achteren gereden en even met de wals er over heen. Toen hadden we goede grip en verder. Door al deze stops hadden we wat vertraging opgelopen. That is Vietnam!

Rond 2 uur kwamen aan bij het Ba Be meer. Dit weelderige natuurgebied ligt in een afgelegen hoogland. Het herbergt 3 meren die met elkaar in verbinding staan. Ba Be betekent 3 meren. Deze vormen tezamen het grootste zoetwatermeer van het land. Het langgerekte meer strekt zich van noord naar zuid uit over een afstand van 8 km. Het meer ligt op een hoogte van 150 meter en is tot 35 meter diep en nergens breder dan 2 kilometer. In het park met een oppervlakte van ca 23.000 ha komen geweldige kalksteenbergen, watervallen en grotten voor. De tropische wouden in deze streek bieden plaats aan talloze diersoorten.

We waren verdeeld over 2 boten en hebben een prachtige tocht gemaakt over het meer. Al dobberend op het water kregen we een simpele maar heerlijke lunch. Verder gevaren en na een half uur aangelegd, waarna we een kleine wandeling naar de waterval maakten. Prachtig, wat een geraas. Ik zou nog een foto maken met de telefoon van een groepsgenoot. Bij de overdracht van haar aan mij kreeg de telefoon vleugels en fladderde op de grond, nee dus hij fladderde rechtstreeks door de kier tussen de planken naar beneden. Wij op onze knieën om te kijken of we de telefoon konden vinden. Gelukkig was er nog grond en planten en geen water. Zahn onze gids op onderzoek uitgestuurd en gelukkig had hij de telefoon direct gevonden, pffffff dat was goed afgelopen.

Na nog een korte tocht over het water, aangelegd en na ongeveer een kwartier wandelen kwamen we bij de homestay aan.  We logeerden bij de mensen thuis en zij waren er helemaal op ingericht om groepen van ca 20 mensen te ontvangen. We hadden, wederom een hard bed, maar toch wel iets minder hard dan de nacht er voor. Deze huizen staan op palen en je zet dan ook netjes je schoenen onder aan de trap neer. Boven zijn de vloeren hartstikke schoon. Het avondmaal was simpel maar lekker. We kregen van de eigenaar heerlijke bananenrijstwijn in kleine borrelglaasjes. Sterk maar ik dacht ik moet niet met koude voeten naar bed, want dan slaap ik zeker niet. Na een paar kleine glaasjes voelde ik mijn voeten warm worden. We hebben helaas geen groep die eens lekker doorzakt, dus weer op tijd naar bed. Dit is wel iets anders dan met de Brady bunch!