Ondanks de klamboe, waar Erwin meestal helemaal gek van wordt, goed geslapen. Je kon de klamboe in het midden verschuiven zodat er geen net tegen je aan kwam, dat scheelt wel. De zonsopgang zou hier prachtig zijn, dus de wekker om 6.15 uur gezet. Onze bovenburen waren al eerder wakker en dan wordt je vanzelf wakker, wat een gekraak. Dus voor de wekker eruit om de zonsopgang te zien. Tja die was er niet, er was een grote grijze wolk, jammer. Vroeg aan de thee en lekkere pannenkoekjes gegeten. Is weer eens iets anders dan stokbrood. Naar beneden om de schoenen aan te doen. Ik had nog tegen Erwin gezegd, goed je schoenen uitschudden, want je weet nooit wat er in zit. Wij netjes schudden en schoenen aan, passen mijn schoenen niet meer. Ik dacht nog, nee zulke dikke voeten kan ik vannacht niet gekregen hebben. Iemand loopt nu met mijn schoenen aan en ik kom echt niet in maatje 39. Algehele paniek. Er waren geen andere mensen in de homestay, dus wachten tot een van onze groepsleden zou zeggen, dat de schoenen te groot waren. En ja hoor op een gegeven moment was het zover. Wat een opluchting.

De bergen uitgereden richting Hanoi waar we rond drie uur aankwamen. Heerlijk gedoucht en de stad in om onze koffie behoefte bevredigen met een heerlijke taartje. Erwin had een vinyl winkel gespot en ons daar af laten zetten met een taxi. Helaas was de platenzaak gesloten, jammer misschien kunnen we het zaterdag nog eens proberen. Nu aan de Belgische biertjes en tapaz.