Koto Gadang het zilverdorp

Wat een relaxte dag vandaag. Op ons gemak ontbeten, om 10 uur verzameld en met zeven mensen uit de groep in een taxibusje gebracht naar Koto Gadang, een bergdorpje. Het busje was niet echt berekend op zeven personen van onze omvang met als gevolg dat we bij een steile helling op een gegeven moment achteruit gingen in plaats vooruit. Dus moesten we er uit. Twee dames bleven zitten en de rest mocht lopen. Pfpfpf dat was in het begin best pittig en later viel het wel mee. Het busje stond ons op te wachten en we konden onder grote hilariteit onze reis vervolgen.

 

Koto Gadang is bekend om het zilverwerk in filigraan, heel fijn zilverwerk. Je moet er van houden. Niets voor mij in ieder geval. Er stonden prachtige koloniale  huizen, waar de Nederlanders vroeger toefden om de hitte uit de stad te ontvluchten.  Zo goed aangelegd dat nu bijna een eeuw later ze er nog steeds staan en nu als tweede huis worden gebruikt door hoge ambtenaren van de regering. De tuinen waren mooi aangelegd en de gids liet uit ons verschillen kruiden ruiken en gaf natuurlijk weer uitleg over de cacaovruchten. Dus dat verhaal kennen we inmiddels wel!

Het dak van de huizen heeft de vorm die lijkt op een buffelhoorn. De bewerkte panelen aan de buitenkant zijn de trots van de houtsnijders. Volgens de legende is de naam van het volk (minang: overwinning en kabau buffel) een verwijzing naar een conflict met de Javanen uit het verleden. In een poging bloedvergieten te voorkomen stelden de Minangkabauers een gevecht tussen twee waterbuffels voor. De Javanen zetten een sterke stier in, de Sumatranen een kalf dat dagenlang niets te eten had gehad. Aan zijn hoorns waren scherpe pinnen vastgezet. Het uitgehoorde kalf ging meteen op zoek naar melk en doorboorde zo de buik  van de stier, die stierf. De Javanen vertrokken en lieten de Minangkabauers verder met rust.

Een spectaculair uitzicht op de kloof gehad, wauw jammer dat we last hebben van de smog van de bosbranden, want nu konden we de Merapi vulkaan niet zien. De kloof is 100 meter diep en dat is diep hoor. De bosbranden zijn hier ongeveer 250 kilometer vandaan, dus daar hebben we verder geen hinder van.

Ze hadden een andere taxi voor ons geregeld met iets meer pit, dus konden we alle steile heuveltjes oprijden! Ons af laten zetten bij The Hill, een koloniaal hotel. Geweldig wat een ambiance. Eerst met de dames een cocktail gedronken en van het prachtige uitzicht genoten en toen heerlijk geluncht. Vanavond laten we ons hier eens goed verwennen.

De Belltower is nog door Wilhelmina als cadeau gegeven en staat nog steeds op het plein, waar allerlei verkopers hun waren te koop aanbieden. Op een gegeven moment was er een soort razia, er kwamen van verschillende kanten een aantal politie mensen aanlopen en iedereen pakte snel zijn spullen in en vluchtte weg.

Morgen naar Padang en dan vliegen naar Jakarta, een uur durende vlucht.