Batavia verkennen

We waren er vroeg bij vanochtend. Om half acht liepen we al richting de Sunda Kelapa Harbour. Deze oude haven heeft een kade van 2 kilometer lang, waar een van de laatste vloten van zeilende vrachtschepen ter wereld ligt afgemeerd. De prachtige pinisi, traditionele houten schoeners, zijn gebouwd door de Buginezen, een volk van zeevaarders uit Zuid-Sulawesi.

Het gebied rond Sunda Kelapa heeft een rijke historie. Dicht bij de rivier staat de 19de eeuwse uitkijktoren. Vroeger was dit de plek van het oorspronkelijke douanekantoor van Jayakarta. Het was een leuke klim met open traptreden, altijd leuk! En de toren staat ietwat uit heet lood en dat voel je goed als je je voeten op de traptreden plaatst. Het uitzicht was super.

Het langgerekte, tweeverdiepingen tellende gebouw achter de toren stamt uit de tijd van de VOC en biedt nu onderdak aan het museum Bahari. We hadden tijdens onze bezichtiging door het museum gezelschap van drie jonge kinderen, die het maar wat interessant vonden om met ons mee te lopen. Dit verbouwde Hollandse pakhuis uit 1646 werd gebruikt om koffie, thee en textiel op te slaan.

Via een smal straatje met winkeltjes, waar zijn die niet,  kwamen we bij de Pasar Ikan uit, nu ja bijna dan. We hebben door de nauwe straatjes gelopen en hadden veel aanspraak. Wat een armoede, hele kleine huisjes. Eigenlijk kun je het zo niet noemen, het zijn meer kamers. Buiten wordt er gekookt en gewassen. En de was hangt dan ook overal. Door al deze steegjes loopt een open riool, dus mijn groene menthol flesje snel gepakt en onder mijn neus gewreven, zodat ik enigszins verschoond bleef van alle geuren. Erwin ruikt het wel, maar kan zich daar op de een of andere manier goed voor afsluiten. Knap hoor!

In het oude VOC gebouw Gelangan, tegenover het museum Bahari, een colaatje gedronken, om het vochtgehalte weer op peil te brengen, want hoewel het nog vroeg in de ochtend is, is het al dik boven de dertig graden. Gelukkig staat er een flinke bries, dat scheelt echt veel.

De wijk Kota, het oude centrum van Batavia, is omstreeks 1625 ontstaan als een klein ommuurd stadje naar het voorbeeld van Amsterdam. De oorspronkelijke nederzetting is aan het begin van de 19de eeuw afgebroken met uitzondering van de panden aan het oude stadsplein, Taman Fatahillah. Drie koloniale panden aan het plein doen nu dienst als musea. Het lijkt inderdaad net alsof je in Nederland loopt met deze prachtige gebouwen. Na een 360 graden selfie op het midden van het plein zijn we eerst naar Café Batavia gegaan, een oud pakhuis, waarvan de tafels bij de ramen een prachtig uitzicht hebben op het plein. Een keer raden waar wij zaten, juist ja, daar. De sfeer was koloniaal en chic. De cheese cake en appeltaart met ijs was om te smullen evenals de cappuccino.

Alle musea aan het plein bezocht, het gouverneurshuis, gebouw van justitie en wayang museum. Alles was zeer de moeite waard, al was het maar omdat je heerlijk in de koelte van deze immens grote kamers liep. Uiteraard moest er weer geluncht worden in Café Batavia. Erwin heeft de sate’s ontdekt en probeert ze nu overal uit. Deze kregen een zeven!

Chinatown,  in de wijk Glodok, viel tegen en omdat we er al een lange dag op hadden zitten, hebben ons met een tuk tuk af laten zetten bij het hotel.

Een keer raden waar we vanavond gaan eten…..