De becak tour

Uitgeslapen tot zeven uur, op ons gemak ontbeten en ons klaar gemaakt voor de becak rit in de omgeving. Dit is een driewieler waar de passagier voorin zit, echt heel grappig. Die becak man moet echt hard fietsen en je zult begrijpen dat dit geen fietsen zijn, zoals wij ze kennen. Het rammelt aan alle kanten en de ketting mag nodig eens gesmeerd worden. Petje af hoor.

We begonnen op een local markt waar we uitleg kregen over verschillende groenten en vis- en vleessoorten. De geur op de vlees afdeling was verweldigend, dus snel mijn favoriete smeerseltje onder min neus gesmeerd. Dat scheelt echt 90% en je ruikt bijna niets meer, behalve de menthol dan. De kleine kuikentjes hadden ze geverfd in roze, rood en groen. Alleen maar voor een beter verkoop, zo zielig.

Binnen door gefietst en gestopt bij een man die bruine suiker maakte. Hij moet hiervoor 50 keer per dag de kokosnotenboom in klimmen. Op het moment dat de boom bloeit wordt de bloem eruit geknipt en wordt het vocht opgevangen in emmertjes die dus meerdere malen per dag worden verwisseld. Dit vocht werd 5 uur lang ingekookt en vervolgens warm en vloeibaar in bakjes gedaan. Nadat het afgekoeld was, was de bruine suiker klaar voor de verkoop. Uiteraard een stukje geprobeerd en ik moet zeggen dat het echt lekker was.

Door het dorp heen gelopen. De zeepluchten kwamen je tegemoet, want er werd veel gewassen. Mooie bloeiende orchideeën gezien en de vrucht van een bananenboom, wat een joekel. Verder gefietst naar een kroepoek fabriek. Alle kroepoek ligt dus op plastic zeilen in de buitenlucht te drogen, niet echt hygiënisch! Binnen in de fabriek  werd uitgelegd hoe de kroepoek werd gemaakt. Ik moet je zeggen dat als je de drab hebt gezien wat uiteindelijk de kroepoek wordt, je eigenlijk niet meer zo’n trek hebt. Maar je begrijpt het al, natuurlijk toch geproefd en het was om te smullen. Er zijn heel wat kroepoek zakjes verkocht.

We waren nog niet aan het einde van onze tour en hebben nog een Wajang poppenmaker bezocht. De koppen worden gemaakt van heel licht hout, en vervolgens geschilderd en aangekleed. Elke pop heeft weer een andere rol in het spel en het luistert allemaal er nauw. Hij vertelde dat het van vader op zoon wordt overgebracht. Je gelooft het niet maar al hobbelend en door kuilen rijdend kreeg ik het toch voor elkaar om in de becak in slaap te vallen. Kon mijn ogen gewoon niet meer open houden!

Op naar het hotel, waarbij een aantal fietschauffeurs het een sport vonden om toch als eerste te eindigen. Vanmiddag lekker relaxed en naar het einde van de baai gewandeld. De groepsleden uitgezwaaid die naar White Beach gingen om in de jungle te wandelen.  Het was een stuk minder druk dan gisteren en dus ook minder te zien. Als de zon ondergaat zouden de vliegende honden uit White Beach over komen vliegen. Nou Erwin zag ze inderdaad vliegen! Het waren een paar kleine stipjes, hoog boven ons. Morgen vroeg op met een lange reisdag voor de boeg. Het stukje tussen Kali Peucang en Cilacap leggen we af in een houten prauw. Erwin blijft lekker in de bus met nog een aantal anderen. Ik zal jullie morgen vertellen wat hij allemaal gemist heeft.