Vanochtend vanuit Hanoi vertrokken naar Sapa, de bergen in. De Vietnamese wegen zijn erg goed te berijden. Ongeveer 5 jaar geleden is er een snelweg aangelegd en dat scheelt heel wat tijd. Bij Lao Cai gingen we de snelweg af en begon het gekronkel naar boven. Wat een prachtige rit met mooie vergezichten. Het regent hier veel, maar vandaag was het een prachtige zonnige dag.

De golvende rijstterrassen en weelderige vegetatie ligt op de oostelijke hellingen van het Hoang Liengebergte, dat ook bekend staat als de Tonkinese Alpen. Jezuïeten kwamen hier in 1918 en vertelden in Hanoi over idyllische vergezichten en het aangename klimaat. 4 Jaar later bouwden de Fransen villa’s, hotels en tennisbanen in Sapa, dat zo veranderde in een buitenplaats voor de zomer. De fransen kwamen er om te flirten, te roddelen en om wijn te drinken. De idylle werd verstoord door de tweede wereld oorlog en de Japanse invasie in 1941. Tijdens de vier decennia erna werden tijdens oorlogen met de Fransen en de Amerikanen veel villa’s en hotels vernield of verlaten. Tijdens  de Chinees-Vietnamese Oorlog van 1979 leed de plaats zelf veel schade. Door de introductie van economische hervormingen in Vietnam rond 1990 en de geleidelijke openstelling voor het toerisme, kreeg Sapa een tweede kans.

Veel leden van de bergvolken uit de omgeving trekken  naar Sapa om eten en kunstnijverheid te ruilen. Zij behoren in meerderheid tot de  Zwarte Hmong. Die meestal indigoblauwe kleding dragen en Rode Dao. Jonge vrouwen fleuren de markt op met hun rijk geborduurde rokken en jasjes, zware zilveren sierraden en fraaie hoofdversierselen.

Ons met de taxi naar Fansipan, een ontmoetingsplaats van de zon en de aarde waar de heilige werelden elkaar ontmoeten, laten brengen. Vanuit hier met de kabelbaan in een gondel naar een hoogte van 3.400 meter. Dit was wel een iets grotere kabelbaan dan die aan het begin van de vakantie. Dit is het hoogste punt van Indochina. In 2015 hebben ze de pagode, de Boeddha en tempel gebouwd op dit hoogste punt. Wij dachten dat dit er al eeuwen stond! Niet dus, een nieuwe toeristische trekpleister. Dat maakte de beleving om daar te staan er absoluut niet minder om.