Gearriveerd in het hotel. Dit is het minste hotel van de hele reis. Dus dat kunnen we maar beter gehad hebben. Om 11.00 uur verzameld. Leuke reisleidster, Briza, en over de groep valt nog weinig te zeggen. Zitten zo wie zo een aantal leuke mensen tussen. Dat komt helemaal goed.

Met de bus naar een aantal bezienswaardigheden in oud Delhi gegaan voor een fotoshoot. De Laksmi Narayan Mandir Tempel , de godin van de rijkdom. Nou laat maar doorkomen zou ik zeggen! Vervolgens reed de bus langs de gouvernement  gebouwen, hij mocht daar niet parkeren, dus mochten we vanuit de bus fotograferen. Dat was dus 3x niks.

Bij de India gate, een monument voor de gesneuvelde  Indiase en Britse soldaten hebben we wat meer van de Indiase wereld mogen proeven. De gemiste warmte van de afgelopen zomer, gaan we hier heel snel inhalen. Het is hier zo’n 35 graden . Gelukkig staat er een windje, want anders…pfpfpfpfpf. We transpireren wat af. Veel water drinken.

Bij de Humayun, de graftombe van de tweede Mogolkeizer,  lekker gewandeld. Zijn eerste vrouw heeft deze graftombe voor haar man laten maken. Er wordt moment veel gerestaureerd, dus stond er het een en ander in de steigers. Het is maar goed dat ik een klein opschrijfboekje bij heb en daar wat kernwoorden in opschrijf, want anders weet je niet meer wat je gedaan hebt. Ons af laten zetten bij het rode fort. Het was vandaag helaas gesloten, anders was het zeker de moeite waard geweest. Toen wist ik ook weer waar ik was, wat een mierenhoop. Alles wurmt zich door elkaar het is echt weer even heel erg wennen. Wat een getoeter en op je eigen baan blijven kennen we hier niet. Het gaat van links naar rechts. Je kunt het je haast niet voorstellen.

Wij hadden besloten om met de tuk tuk naar het hotel te gaan. Het zou ongeveer 70 roepia kosten, X 1.5 is ongeveer een Euro. Waar hebben we het over, maar ze vroegen aan ons natuurlijk de hoofdprijs, wel 200 roepia. Ja, daar trappen wij niet in!! Dus na wat gezoek en gezwoeg vonden we uiteindelijk iemand die ons voor 100 roepia wilde brengen. Na nog geen vijf seconden had ik mijn groene spul al naar boven  getoverd op een papieren zakdoekje gedaan en dan heerlijk inademen, tenminste voor zover dat gaat. Wat een  verschrikkelijk stank aan uitlaatgassen. Dit kan niet goed zijn voor een mens, maar ja wat als je hier woont­. Je ziet hier ook geen mondkapjes, zoals we die wel in Vietnam veel zagen. De armoede is hier erg groot, wat een ellende. Veel bedelende mensen.

Morgen om 7.00 vertrekken richting Shekawati, wat bekend staat om zijn Haveli’s, herenhuizen met fresco’s.