Vandaag weer veel indrukken opgedaan. Ik zal proberen jullie hier een beetje doorheen te loodsen. Je vergeet altijd dingen te vertellen, zoals gisteren toen we bij Mandalay Hill met de lift naar beneden wilden. Dan zou je toch denken, ja en, wel ze hebben een brug op betonnen palen gemaakt, met onder je een afgrond. Aan het eind van die ongeveer 40 meter lange brug heb je de lift. Dus je voelt het al aankomen, je staat hutje mutje op elkaar te wachten totdat je die lift in kunt gaan en je gaat je steeds meer afvragen waarom ben ik niet gewoon met de trap naar beneden gegaan, want stel dat…. Maar ja er zijn er al duizenden mensen over heen gegaan dus bij mij gaat het zeker niet fout. Dan sta je uiteindelijk vooraan en gaat de lift open en wordt je er in geduwd, want het is natuurlijk fijn als er zo veel mogelijk mensen in gaan. Dus ik stond met mijn neus tegen de liftdeur aan en Erwin achter me tegen mijn rugzak aan. Ik kan je zeggen ik heb me wel eens prettiger gevoeld. De liftboy duwde me nog een beetje terug, omdat ik te veel tegen de liftdeur aan stond en je wilt toch echt niet dat deze onderweg open gaat. Ik kan het navertellen dus er is niets gebeurt, maar ik bedenk me wel 2 keer voordat ik dit nog eens doe.

Onze eerste stop vandaag was bij een bladgoud werkplaats. Hier wordt flinterdunne bladgoud gemaakt, enorm arbeidsintensief en arbo technisch absoluut niet verantwoord. Het goud wordt tig keer geplet tussen bamboevellen om  uiteindelijk als een flinterdun bladgoud velletje te eindigen. Dit wordt dan vaak op  boeddha’s geplakt of sierraden.

Na een korte rit kwamen we uit bij Shwe In Bin Kyaung, een teakhouten klooster op de westelijke oever van de Ayeyarwady rivier in de stad Sagaing, een religieus centrum met honderden kloosters en pagoden en vele monniken en nonnen. De beroemde Mahamuni is erg druk bezocht. Vandaag was een feestdag vanwege de inwijding van de jonge monniken en nonnen. De pagode dankt haar naam aan een 4 meter hoog beeld van Mahamuni, de grote Wijsgeer. Het beeld dateert uit de 2de eeuw na Chr. En stond vroeger in Rahkine, het vroegere Arakan. In 1784 viel het beeld in handen van koning Bodawpaya en hij bracht het naar Anmarapura. De Mahamuni is gemaakt van brons met uitzondering van het hoofd is in de loop der jaren het lichaam met een dikke laag bladgoud bedekt, waardoor de vorm van het lichaam grotendeels is verloren. Alleen mannen mogen het bladgoud aanbrengen, vrouwen worden niet toegelaten. Pure discriminatie vind ik. Het beeld is een van de heiligste beelden van Myanmar.

 

 

Om Saigan Hill te beklimmen moesten we overstappen op 2 kleine vrachtwagentjes. Ik mocht voorin bij de chauffeur, want achterin zit je haaks zoals je normaal zit en dat gaat bij mij niet goed, zoals sommigen onder jullie weten. Dus ik zat heerlijk voorin bij de chauffeur die geen woord Engels sprak en die heerlijk fris naar maanden zweet rook. Het belangrijkste was, dat ik er niet groen uit kwam. We werden netjes afgeleverd op Umin Thonze met 45 identieke boeddha beelden. Vervolgens naar Soon Y Donnya waar we een prachtig uitzicht op de omgeving hadden. Prachtig om al die pagodes, de stad en rivier te zien.

De zonsondergang van de U Bein brug zou het hoogtepunt van de dag worden. We hebben natuurlijk met de voorbereidingen al een aantal prachtige foto’s gezien en dachten natuurlijk die gaan wij ook maken. Dus niet. Het is hier weekend en er is een 10 daags feest gaande, dus er waren meer mensen die dachten we gaan eens naar de U Bein brug. Wij hadden besloten om ons te installeren langs de oever van de rivier in een heerlijke  bamboe stoel om onder het genot van een heerlijk koel verfrissend biertje de brug te fotograferen. De teakhouten brug van 1200 meter is de langste van de wereld en overspant op zware pijlers de Taungthaman meer. Omdat wij aan het einde van het regenseizoen zijn stond het goed vol met water. Er werd gevist, gezwommen en toeristen met bootjes vervoerd om de zonsondergang te zien.

In ons favoriete eettentje, Mann, zitten we nu bij te komen van deze enerverende dag. Morgen op naar Bagan.